Yorick in Australië: Deel 3

Dag landbouwliefhebbers,

Tijd voor weer een nieuw verslag van mijn Australisch avontuur.

We hadden het grote geluk gehad dat een onverwachtse onweerszone met lokaal zeer veel regen op een korte tijd  (35-40mm) een deel van ons land bereikte, (laatste regenval was september 2018 in Mullewa) in tegenstelling tot vele andere boeren die het met minder of zelfs met geen enkel druppel regen moesten doen. Getwijfeld werd er niet, het was  tijd om al ons materiaal 35km te verhuizen, naar het verste punt van het te zaaien land, waar de regen was gevallen. Die plek wordt ‘Dohertys farm’ genoemd, we hadden er 3400 hectare te zaaien!
Het meest interessante bij het verhuizen was de 6,5 meter brede zaaier langs de smalle asfaltbaantjes, tussen de bomen en paaltjes krijgen, met soms maar enkele centimers overschot langs beide kanten! Veel verkeer is er niet in de outback maar door de aanzienlijke breedte van de combinatie en de toch wel strenge regels op het uitzonderlijk vervoer hier moest hij vergezeld worden door 2 escort ute’s. David reed 500 meter voorop en heeft de nodige licenties om het tegemoetkomende verkeer te waarschuwen zodat ze tijd genoeg hadden om een geschikte plek te zoeken om aan de kant te gaan en alzeker de road trains die veel plaats nodig hebben. Over de highways is het meestal John die de zaaier verplaatst , ik reed achter de zaaier met de sproeier waarop Nico het convoy sluitte met de andere escort ute.
Een dag later konden we dan eindelijk aan het echte werk beginnen. Het was dan ook een dag dat iedereen er gespannen bijliep omdat het de eerste opstartdag was van alles, waardoor hier en daar wel iets misliep. Elk veld werd vooraf besproeid tegen vooropkomst van jaarlijkse grassen en onkruid, iets dat tussen de 2 en 12u voor de zaaimachine moet gebeuren, afhankelijk van het soort chemicaliën dat er werd gebruikt. Het sproeier is ook bij elk gewas anders. Dit was een taak die David op zich nam.   Doordat de zaaicondities op dat moment niet beter konden zijn en voldoende vocht in de grond zat om koolzaad te zaaien werd er besloten om direct dag en nacht door te gaan met zaaien.  Ik nam de nachtshiften op mij, achteraf gebleken één van mijn grootste uitdagingen dit seizoen! Nico, die de dagshiften op zich nam, had meer opleiding nodig dan mij door zijn gebrek aan ervaring en werd vergezeld door john in de trekker de eerste dagen.

Het grote verschil tussen dag en nacht is de zichtbaarheid, overdag heb je een kilometers ver zicht over het prachtig landschap en de bergen, ‘s nachts is dat enkel beperkt tot enkele tientallen meters rondom de trekker, ondanks de vele lichten die op de trekker stonden. De meeste boeren in België  denken waarschijnlijk dat we enkel grote vierkante velden hebben hier in Australië, jammer genoeg is dat niet het geval!  In tegendeel zelfs, die mooie grote velden met enkel rechte lange lijnen zijn hier zeer zeldzaam in deze streek. Bomen, kleine bossen, elektriciteitspalen, hopen stenen, … zijn de hindernissen die in grote aantallen aanwezig zijn en waar we ook rond moesten zaaien met de nodige technieken die erbij kwamen. Elke avond, nadat David alles had gespoten voor de komende nacht, zei hij altijd over de CB ‘Have a good night and see you back tommorow morning’ waardoor ik er de nacht  alleen voorstond. De eerste weken gingen razendsnel zonder enig probleem, we hadden op 20 dagen al meer dan de helft van het zaad in de grond zitten. Hierdoor konden we alles weer richting de homefarm verhuizen om de overige 3600 hectare te zaaien. Er waren grote twijfels of we wel direct door konden gaan, omdat we hier niet de regen hadden gekregen die we op ‘Dohertys farm’ wel hebben gehad, en van regen de eerste weken nog geen sprake was volgens de weersvoorspellingen. Vele andere boeren zijn zelfs nog niet begonnen met het seizoen of zijn gestopt door de droogte en wachten op de nodige portie regen. Uiteindelijk werd er gekozen om niet op de regen te wachten en over te gaan op ‘dry seeding’, zaaien in puur droge grond, iets wat niet zonder risico is! Het zaad mag niet te lang in het droge blijven zitten zonder het nodige vocht om te kunnen ontkiemen. Fingers crossed and hope for the best zoals ze hier zeggen . Een nog grotere moeilijkheidsfactor dat er bij kwam was het stof dat zeer talrijk aanwezig was hier en steeds erger werd met de dag. Zo waren er vele momenten dat we moesten vertrouwen op onze computers omdat het zicht praktisch nul was op sommige momenten en zeker bij windstil weer, wanneer het stof bleef hangen. Ook werden de akkers technischer met meer en meer hoeken en kanten. Velden van 100 to 350 hectare, iets wat eerst als muziek in de oren klinkt maar achteraf een hoop draai en keerwerk vergt door de vele diepe grachten. De grachten splitsen de velden op in stukken van 20 tot 60 hectare, wat de nachten niet alleen fysiek maar ook mentaal zwaar maakte doordat ik geen enkel veld hier uit mijn broekzak ken en het moeilijk inschatten was hoe de velden liepen met de kronkelige grachten.

Ook wisten we allemaal dat het niet zo goed kon blijven gaan als de eerste weken…. een vrees die spijtig genoeg snel werkelijkheid werd. Van de echt grote ‘broke downs’ bleven we gespaard! Platte banden , kapotte lagers, alternator, kapotte messen, gebroken bouten, gescheurde hydraulische en vloeistofleidingen… niets wat we niet konden herstellen op de akker! Er kruipt echter wel de nodige tijd in dergelijke kleine herstellingen. Ik kon de meeste ter plekke in de middle of nowhere herstellen met het nodige gereedschap en reserveonderdelen die we in de trekker hadden liggen. Voor de grotere herstellingen reed ik tot aan de vrachtwagens waar meer materiaal ter beschikking was. Die vrachtwagens stonden altijd geparkeerd op de akker omdat we meermaals per shift de zaaier moeten hervullen met zaad en kunstmest. In sommige gevallen kon ik niet anders dan John of David bellen voor onderdelen of om een extra hand.. iets wat een hele uitdaging was soms door het slechte telefoonbereik hier in de outback. Uw plan kunnen trekken is dus een absolute vereiste! Twee keer hebben we moeten stoppen met zaaien door de ontbrekende onderdelen die we niet op voorraad hadden, de dichtsbijzijnde dealer is 120km van Mullewa in Geraldton en in sommige gevallen moeten wisselstukken overgevlogen worden van Sydney, dat aan de andere kant van Australië ligt. Iets wat we gelukkig niet voorhadden dit seizoen. ‘s Nachts de zaaimachine verhuizen van het één veld naar het andere gebeurde meestal binnendoor over de gravel roads  waar we soms diepe creeks moesten doorsteken om het land te kunnen bereiken. Overdag is dit goed te doen, ‘s nachts wat minder door het gebrekkige zicht. Iets wat ik nu ondertussen wel gewend was. De gemiddelde hectare’s die we per shift zaaiden waren veel lager dan bij het begin van het seizoen, enerzijds door het stof en de hardere grond dat onze snelheid een stuk lager lag en anderzijds door de kleinere stukken veld waardoor we heel de tijd moesten draaien en keren waar ook weer veel tijd in kruipt. Laatste weken deed ik meest van de tijd 14-15u zaaishiften doordat Nico minder uren wou doen en het voor mij totaal niet uitmaakte om langere dagen te draaien.

Zo had ik ook de ultieme kans om enkele uren bij daglicht te zaaien om van het mooie landschap te genieten. Uiteindelijk na 6,5 weken met lange nachten en weinig slaap hebben we ons zaaiseizoen geëindigd op 30 Mei , een seizoen waarbij we
700hec koolzaad
150hec haver
300hec lupins
5700hec tarwe

gezaaid hebben. Tarwe is hier een gewas dat het minste vocht nodig heeft, goed tegen de hogere temperaturen kan en dat bij de meeste boeren hier het hoofdgewas is.

Om het einde van het zaaien te vieren werden we uitgenodigd voor een bqq bij david thuis samen met nog andere familieleden om samen terug te blikken met een flesje corona in de hand op een zeer geslaagd zaaiseizoen.
Nu is het aan moeder natuur en praying for the rain soon!

Groeten,

Yorick!

 

 

P.S. Als er mensen geintereseerd zouden zijn om ook naar australie te trekken om te gaan werken bij een akkerbouwer , de meeste farmers zijn nu al op zoek naar gemotiveerde mensen die niet bang zijn van uitdagingen voor aankomend oogstseizoen dat afhankelijk van het weer deze winter start tussen half en eind oktober. Zeker niet twijfelen zou ik zeggen!

%d bloggers liken dit: