Bas in Amerika: Deel 5 – Fall Harvest!

Dag iedereen,

De dagen worden korter, ’s ochtends en ’s avonds is het kouder en dan is er ook nog de ochtenddauw…. inderdaad de maïs mag van het land! Het is tijd voor Fall Harvest!

Net zoals bij jullie is ook hier de maïsgekte losgebarsten, voor mij HET seizoen van het jaar! Ook deze keer is de crew terug opgesplitst. In Speirman, Texas zijn er 2 combines, 2 overlaadwagens en 3 vrachtwagens om het graan af te voeren. Ook wordt er een transportbedrijf ingehuurd. Hier in Colby, Kansas hebben we 5 combines, 3 overlaadwagens en 10 vrachtwagens

14467036_10208924174199141_334490115_oAan de combines hangen 12-rijige kolvenplukkers. Dit is voldoende breed aangezien ze soms de overkant van het land niet kunnen bereiken zonder over te laden. Dit is vaak het geval in de ” Wet Corn”, mais met een vochtigheidsgraad rond de 28-32%, een hogere opbrengst maar een lager gewicht. En dan is er ook nog de “Dry corn” met een vochtigheid van max 15%. Hier is de opbrengst lager maar er is iets meer gewicht. Dit valt op wanneer en hoe vaak de combines moeten lossen en alsook wanneer ik de vrachtwagens moet laden met de overlaadwagen. De overlaadwagen heeft een capaciteit van ongeveer 32 á 35 ton. Op de korte opleggers kon ik ongeveer 52.000 pounds overladen (+/- 23,6 ton) met de vochtigere mais, terwijl het met de drogere mais al makkelijker naar de 57-58.000 pounds gaat (+/- 26 ton). In de meeste gevallen proberen we het rond de 56.000 pounds te houden zodat de vrachtwagens de maximale toegelaten massa niet overschrijden hier in Kansas. De wetgeving omtrent de openbare weg is niet in elke staat hetzelfde. Zo mag je in Texas 75mph rijden op de highway’s ipv 65, wat toch het meest voorkomend is. (Highway’s zijn 2- vak’s asfaltwegen die de verschillende dorpen en of steden met elkaar verbinden en Interstate’s zijn de autosnelwegen met in de meeste gevallen 2 rijvakken, daar mag je 75mph) en in North – en South dakota werken ze volgens mij dan weer via aslast waardoor er daar combinaties rondrijden met een groot aantal assen…

Vanwege de grote afstanden hier in de de VS wordt al het graan per vrachtwagen afgevoerd.
14467025_10208924186879458_1127190285_oIn de meeste gevallen wordt het graan naar de “Grain elevators” gevoerd of in sommige gevallen naar de silo’s van de landbouwer zelf. Nu we in de mais begonnen zijn, zijn er ook extra afnemers bijgekomen, namelijk de Feedyards, dit zijn grote vleesveebedrijven die het maisgraan opslaan als veevoeder. 1 daarvan is de Hoxie Feedyard, een bedrijf met 65.000 koeien. Inderdaad je leest het goed, vijfenzestig duizend! Dit is een bedrijf dat ik toch eens met mijn eigen ogen aan het werk wou zien, daarvoor ben ik zelf voor een paar dagen in de vrachtwagen gesprongen. Aan de Hoxie Feedyard kan het soms zodanig druk zijn dat we per dag maar 2 tot 3 vrachten kunnen binnenbrengen. Tijdens de drukke periodes staan er wachtrijen van meer dan 50 vrachtwagens. Deze moeten allemaal over 1 weegbrug, zowel de inkomende als de uitgaande. Er is een 2de weegbrug aanwezig maar die is voor de vrachtwagens die de silage mais binnenbrengen. Hoxie is de enige plaats in de streek waar ze de Wet Corn aanvaarden. Op het terrein zelf is er een drukte van jewelste, er zijn 3 transportbanden waar de vrachtwagens kunnen lossen (de meeste opleggers hier lossen langs de onderkant), dan zijn er shovels die de pletters vullen en dan zijn er ook nog de tractoren die d.m.v. een kilverbord het geplette graan mee de hoop op trekken of duwen. Wanneer je ze bezig ziet is het net zoals mieren op een zandhoop. Jaarlijks slaat Hoxie Feedyards meer dan 100.000 ton vochtig geplet maïsgraan op.

Afhankelijk van het soort land (droog of irrigatie), varieerden de opbrengsten deze zomer in de tarwe tussen den de 2 en 8 ton per hectare. En in de mais kom ik omgerekend aan 6-8ton/ha in de dry corn en 15ton/ha in de wet corn.

Ook nog een klein beetje informatie over de de velden en de ruimtelijke ordening. Hier in het centrale gedeelte van de VS zijn in de meeste gevallen de wegen allemaal perfect recht (noord-zuid, oost-west) en zijn ze allemaal op 1 mijl (1,6km) van elkaar verwijderd. Tussen die wegen heb je dus een oppervlakte van 1 vierkante mijl dat in 4 velden is opgesplitst. Elk veld is dan 160 acre of 64 hectare groot. Wanneer je via google earth of algemeen op het internet gaat kijken naar Amerikaanse velden zie je dat er veel gebruik wordt gemaakt van de rond draaiende irrigatie systemen ofwel “pivots”, in de meeste gevallen hebben deze cirkelvormige velden een oppervlakte van 48ha.

De wegen rondom rond de velden zijn vaak dirtroads of wegen van verharde grond, soms voorzien van kiezelsteentjes. Zolang het droog zijn deze goed berijdbaar, maar wanneer het 5 minuten heeft geregend worden ze zo glad als ijs en blijf je er best vanaf. Wanneer je eens met een pickup of andere 4×4 op deze dirtroads rijdt in natte omstandigheden begrijp je perfect waarom die hier in de VS zo populair zijn. Om de zoveel tijd worden de kapot gereden wegen hersteld door de “graders” ofwel niveleermachines.

Tot volgende keer,

Bas

Bewaren

PS: Tussen het insturen van deze tekst en het verschijnen is wat tijd gegaan. Bas laat weten dat de maïsoogst ondertussen op zijn einde loopt in de VS.

Bewaren

%d bloggers liken dit: